Maagbotox

Maag-Botox (Maag-Botox) is een methode geworden voor gastro-intestinale behandeling voor een verscheidenheid aan aandoeningen, waaronder gastroparese, gastropathie, achalasie, de ziekte van Hirschsprung, hyperemesis gravidarum, anorexia, boulimia nervosa en obesitas, en is geëvalueerd voor het gebruik ervan bij de behandeling van andere gastro-intestinale stoornissen, waaronder symptomatische dysfagie en chronische idiopathische pseudo-obstructies. Maag-Botox-injecties worden aanbevolen voor zowel volwassenen als kinderen. Veel volwassenen steunen het gebruik ervan. Ondanks talrijke artikelen en onderzoekspapers die de procedure en de resultaten ervan documenteren, zijn er maar weinig daarvan gecontroleerde, prospectieve, vergelijkende onderzoeken.

Vanwege het gebrek aan hoogwaardig wetenschappelijk bewijs raden verschillende verenigingen het niet aan bij de behandeling van volwassenen of kinderen, omdat ze beweren dat er een gebrek is aan informatie over de werkzaamheid en het veiligheidsprofiel op de lange termijn. Het doel van deze analyse is het overwinnen van het literatuurtekort aan artikelen over het gebruik van lokale en regionale anesthetica, mechanische dilatatie en scores om het begin, de duur en de werkzaamheid van maag-botox-injectie te meten.

Maag-botox-injectie: mechanisme en toepassingen

Botox is de handelsnaam voor het botulinetoxine type A en staat algemeen bekend om zijn cosmetische toepassing voor rimpelvermindering. In therapeutische doses is Botox echter gebruikt om neuromusculaire aandoeningen te behandelen en heeft het een begin van werking op het zenuwstelsel laten zien op moleculair, cellulair en patiëntniveau. Mechanisch gezien oefent botulinumtoxine een remmende werking uit op de activiteit van gladde spieren in het maagdarmkanaal door de afgifte van acetylcholine te remmen, wat spierontspanning veroorzaakt. Hoewel de effecten van Botox-toediening van voorbijgaande aard zijn vanwege het langere tijdsverloop van het regeneratieve mechanisme van het acetylcholinesterasemolecuul, is Botox-toediening beschreven in combinatie met standaardtherapie voor spastisch colon, psychologische diarree, proctalgia fugax en problematisch herkauwen of refractaire GORZ.

Concluderend, op basis van bestaand bewijsmateriaal, verleent Botox-injectie in het menselijke maagantrum substantieel nut bij patiënten met gastroparese, aan alcoholisme gerelateerde gastroparese, of overgewicht en obesitas. Gezien het verhoogde veiligheidsprofiel en de afwezigheid van ernstige bijwerkingen kunnen Botox-injecties worden aangeboden, zelfs als er geen motiliteitsstudies beschikbaar zijn, wanneer patiënten zich presenteren met beschrijvingen van chronisch braken, en huidelektromyografie voor het middenrif of de gastro-oesofageale overgang de afwezigheid aantoont van zich voortplantende maaggolfjes met geïntegreerde elektrische reacties. Botox-injectie lijkt ook een goede optie te zijn in afwachting van de plaatsing van een permanente elektrische maagstimulator of om enige controle op te leggen over het onderbouwen van veranderingen na de escalatie van LES Botox in het geval dat de LES Botox er niet in slaagt de competente slokdarmmotiliteit te herstellen. De gelijktijdige toediening van Botox met medische therapie kan ook constructief zijn bij het verminderen van de functionele vertraging bij het ledigen van de maag door het verminderen van de hogere histamine-afgifte in de slokdarmsfincter die voorlopig voorbijgaande LES-relaxatie versterkt of het verminderen van de totale hoeveelheid lucht die uitzet bij tractie van de riem.

Geschiktheid en selectiecriteria voor patiënten

Het is belangrijk dat de selectiecriteria voor patiënten nauwkeurig worden vastgesteld om het meest gunstige resultaat van de behandeling te verkrijgen en complicaties te voorkomen.

Het belangrijkste selectiecriterium is het uitsluiten van patiënten die een onderliggende organische pathologie hebben en bij wie de klachten mogelijk het gevolg zijn van deze pathologie. In de etiologie zijn fysiologische en functionele oorzaken de oorzaak van obesitas, functionele dyspepsie en functionele diarree, met een afname van de gevoeligheid van het onderdrukkergevoel van honger en stimulatie van het hongergevoel dat de versneller versnelt. Bovendien reageren bepaalde patiëntengroepen, vergeleken met andere patiënten, beter op de behandeling.

Bij patiënten met diabetes type II wordt gewichtsverlies waargenomen met onderdrukking van de eetlust en vertraging van de maaglediging, samen met positieve resultaten bij hyperlipidemie. Bij patiënten met functionele dyspepsie wordt een verbetering van 57-82% opgemerkt, en er wordt waargenomen dat patiënten zich comfortabeler voelen en kunnen terugkeren naar hun gebruikelijke levensstijl.

Net als andere behandelingsmodaliteiten moet dit worden overwogen bij patiënten met morbide obesitas nadat alle andere opties zijn toegepast en bij wie de BMI hoger is dan 40. Het kan worden gebruikt bij patiënten met klachten over frequente verzadiging, dyspepsie zonder zweren, functionele diarree, gastro-oesofageale reflux, langzame spijsvertering, vergevorderde maaglediging en terugkerende maagzweren op basis van motiliteitsstoornissen in de bovenste darmen.

Hoewel zeldzaam, worden succesvolle resultaten waargenomen bij veel patiënten die klachten hebben over snel eten en zich nooit tevreden voelen na de maaltijd. Door rekening te houden met de levensstijl van de patiënt en de fundamentele oorzaken die het hongergevoel stimuleren te elimineren, zal het succes van de behandeling toenemen. Nadat de exacte oorzaak van de toename van het lichaamsgewicht is ontdekt, zal het therapieprogramma dat zal worden geïmplementeerd om de duur van de hongervermindering te verlengen succesvol zijn.

Bij patiënten bij wie de klachten worden veroorzaakt door overmatige consumptie van zoet voedsel zullen de resultaten beter zijn als de patiënt voor en na de therapie psychotherapie ondergaat. De toepassing van Botox met een specifiek dieetprogramma in aanwezigheid van symptomen van gastritis, zoals snelle verzadiging na het eten van suiker, honger bij hoge bloedglucose, kalmte bij het laden van koolhydraten en vertraagde, geïntensiveerde honger na acht uur na verlaging van de bloedglucose, wordt bereikt door langdurige verzadiging en verhoogde secretoire activiteiten in de maag.

Herstelproces en zorg na de procedure

De patiënt moet worden gecontroleerd op eventuele directe bijwerkingen voordat hij het endoscopiecentrum verlaat. De patiënt kan onmiddellijk last hebben van buik- of rugklachten en gasvorming door de lucht die tijdens de procedure wordt gebruikt. Deze procedure is een poliklinische procedure en daarom verloopt het herstel van de sedatie of anesthesie die tijdens de procedure wordt toegediend doorgaans zeer snel.

De meeste mensen zijn wakker en hebben een zeer snelle hersteltijd in het GI-herstelgebied. Het wordt sterk aangeraden dat de patiënt de rest van de dag rustig aan doet. We vertellen patiënten dat ze zich vrij moeten voelen om te eten en drinken wat ze willen, maar als ze zich ongemakkelijk voelen, kan het in het begin pijn doen om te eten.

De meeste mensen eten verstandig en vermijden bepaalde voedingsmiddelen die maagpijn veroorzaken na Botox-injectie tot 3 tot 4 dagen na de injectie. Patiënten keren gewoonlijk op dag 5 terug naar hun normale dieet als zij merken dat hun maagpijn enigszins afneemt.

Wij adviseren patiënten om salades, taai gebakken vlees, rijst, popcorn, gedroogd fruit, magere melk, rauwe uien, noten, meergranen, koolzuurhoudende dranken en gekruid voedsel te vermijden. We adviseren ook om voedsel te vermijden waarvan ze merken dat het leidt tot ontspanning op de gastro-oesofageale overgang, wat een gorgelend geluid in de borst kan veroorzaken als gevolg van reflux of onverlicht oprispingen. Een vloeibaar of zacht dieet van 1 tot 2 dagen kan extra vroege buikpijn verlichten. Aardappelpuree, havermout, roerei, soepen en yoghurt zijn voorbeelden van zachte dieetvoeding. De meest voorkomende bijwerkingen van deze procedure zijn onder meer, maar zijn niet beperkt tot, tijdelijke gasvorming, licht ongemak en blauwe plekken. Gezien de invasiviteit van de procedure en het gebruik van sedatie en/of anesthesie bestaat er een risico op ernstigere complicaties zoals perforatie, aspiratie en bloeding.

Elke koorts, verergering van buikpijn of symptomen moeten onmiddellijk worden gemeld; bel het kantoor. Nazorg omvat doorgaans de beoordeling van de voedingstoleranties, de dagelijkse vloeistofvolumetolerantie en de vloeistofinname per maaltijd.

De eerste weken na de procedure kunnen een cruciale tijd zijn waarin patiënten een moeilijke periode kunnen doormaken, omdat ze in het reine zijn gekomen met veranderend eetgedrag, zich zorgen maken over de onzekerheid over de uitkomst en nog geen verbetering zien. Vooral de komende weken zullen worden gedomineerd door de fysieke en psychologische symptomen van de verzorgers, namelijk een langzame maaglediging, en hun ongemak. De verbetering van de emotionele en fysieke symptomen die verband houden met de Botox-injectiebehandeling wordt na enkele weken duidelijk. Normaal gesproken is de vroegst mogelijke tijd voor verbetering 4 tot 6 weken, met maximale verbetering (indien succesvol) in 8 tot 12 weken.

De patiënt moet hiervan op de hoogte worden gesteld wanneer hij een interventie met Botox A bespreekt. Elke succesvolle medische behandeling van gastroparese vereist regelmatige follow-up met uw arts, doorgaans binnen 4 tot 8 weken na de behandeling met herhaald maagledigingsonderzoek. Dit kan in eerste instantie vaker voorkomen als de patiënt in het ziekenhuis is opgenomen. Een therapeutisch onderzoek naar de voortgang van het vermogen om een ​​oraal dieet in te nemen, de hoeveelheid en diversiteit van voedsel, evenals vervolgbloedonderzoeken, moeten worden gevolgd om de klinische verbetering te ondersteunen. Bovendien moeten de huidige medicijnen mogelijk worden aangepast met de-escalatie.